Nehir'i uzun bir süredir akşamları oldukça erken uyutabilmek için öğlen uykusuna yatırmıyorum. Genelde saat 8 civarında yatmış oluyor kendisi. E tabi gündüz uyumayınca da akşam saatlerinde genelde çok yorgun ve yarı baygın oluyor. Hatta bazen yemek yerken gözleri yavaş yavaş kapanıyor, çok uykum geldi diyor. Neyse dişler fırçalanıyor, pişamalar giyiliyor, hatta bazı zamanlar pijamayı giymek bile uzun bir oyuna dönüşüyor, yatarken okunacak masal kitabı alınıyor veeee tam o sırada ne oluyorsa oluyor; nehir'e bir enerji geliyor bir anda...
Gülmeye, oynaşmaya, tepinmeye, hatta zıplamaya başlıyor. Yani kısacası şımarıyor küçük hanım. Çok eğleniyor ve bizi de güldürüyor bunları yaparken. Bizimde çok hoşumuza gidiyor uykudan önce oynaşmaları ama benim şaşırdığım nokta az önce uyuklayan çocuk bir anda bu enerjiyi nerden buluyor :)
Uykudan bahsetmişken son aldığımız masal kitabı çok güzel, nehir çok sevdi. Her gece çıt çıkarmadan dinliyor ve genelde iki masal birden istiyor küçük hanım. Masalları dinlerken hayallere dalıp; ardında da sakin ve mutlu bir şekilde uykuya dalıyor. Keşke bana da geceleri birisi masal okusa ya da anlatsa :)
Bugün nehir; ben mutfakda çorba yaparken yanıma geldi. "Annecim baksana dışarıya ne kadar da cüzel değil mi, biraz parka gitmeye ne dersin hem dondurma da yeriz :) dedi. Evet aynen bu cümlelerle söyledi bilmiş kızım. Bir an gerçektende düşündüm hava ne kadar yumuşak ve güneşliydi ve ben işe güce dalmış neredeyse bu güzel günü kaçıracaktım. Hemen tamam annecim hadi hazırlan gidiyoruz ! ama dondurma yiyemeyiz dışarda dedim. Dışarda yiyemeyiz dedim çünkü; çok canı istediği zamanlar evde dondurma yiyebiliyor, ama dışarda hava soğuk olduğu zamanlar yiyemiyor. Sonra parka gittik tabi giderken kovamızı küreğimizi ve diğer aparatlarımızıda götürdük. Nehir' le saatlerce kum havuzunda oynadık kumdan kaleler yaptık, kalelere bayrak diktik, sonra nehir her zaman ki gibi kumları kafasına döktü falan :) Sonra yorgun argın eve döndüğümüzde asansöre binmek üzereyken; "nehir merdivenleri yürüyerek çıkalım mı dedim, hemen tamam dedi bizim ki.. Neyse başladık merdivenleri tırmanmaya, yorulduğu zaman hemen asansöre bineriz diye düşünürken ben; küçük hanım 8 katı hiç şikayet etmeden büyük bir hızla çıkıverdi. Akşam babasına her zaman kollarındaki gücü gösteren kızım; bacaklarını gösterip "baaak baba ne kadar güçlü bacaklarım var" dedi :)
